Prinses Nee!

“Zijn er hier nog kinderen aanwezig die elke dag met een gouden lepeltje fruitsalade eten met vers fruit van over heel de wereld zo fijngesneden dat ik niet meer hoef te kauwen en daar dan een frambozencoulis overgegoten en versierd met drie exact even grote muntblaadjes? Nee! Natuurlijk niet. Jullie mogen al eens een boterham eten of cornflakes. Gelukzakken!”

Prinses Nee! verhuist elke week. Of eerder verpaleist wekelijks van het paleis van haar moeder naar het paleis van haar vader of omgekeerd. Ze zou twee “thuizen” moeten hebben, maar zo voelt het niet voor haar. Ze is even de weg kwijt. Twee mannen proberen haar thuis te brengen. Ze noemen zich 1 en 2, maar ze zijn duidelijk veel meer.

“Ik heb alles dubbel, zodat ik nooit iets moet verhuizen! Behalve mijn dagboek, dat heb ik maar één keer. Ik was bij allebei mijn paleizen een kous kwijt. En dan wilden ze die ander weggooien, maar dan heb ik toch gezegd, ah nee! Dat zijn mijn wisselkousen. Die doe ik aan als ik van het ene paleis naar het andere ga. Dus nu heb ik ze aan. Ge ziet dat niet, maar de linkse komt van het mamapaleis en de rechtse van het papa-paleis.”

Mona Lahousse, Jonas Leemans en Dimitri Leue maken een sprookje van het leven van een meisje met gescheiden ouders. Fantasie en spelplezier zijn niet de verpakking van de werkelijkheid, nee, zij pellen het opgekropt verdriet en de ongecontroleerde woede weg om tot aanvaarden te komen.

“Wat zijn uw lievelingschips? Als ik dat aan mijn papa vraag dan zegt die: “Mijn lievelingschips zijn veel. Veel chips. Veel lekkerder dan weinig chips.”

De muziek van Antoon Offeciers zweept heel het verhaal op tot een swingende reis en de kostuums van Katinka Heremans (De Maan) brengen personages tot leven die je nog nooit eerder zag.

1: Ik speel een wolf om prinses Renée op de gevaren van vreemde mensen te wijzen.

2: Een wolf is wel een heel vreemde mens.

1: Nee, ik bedoel…

2: Ge bedoelt wat ik begrijp. Goed plan.